http://sternadel.pl/feed/wiersze/ pl Tue, 07 Feb 2012 01:53:45 +0100 http://sternadel.pl/feed/wiersze/ http://sternadel.pl/templates/default/images/feed.png http://sternadel.pl/wiersze/?id=61 Fri, 27 Aug 2004 23:10:41 +0200 Odsłania się cały świat...
W resztkach oddechu,
Krew zamienia się w czarną kostuchę...
W kamienną głowę uderzają żołnierze...

W jednym spojrzeniiu moich oczu,
Zasłania się kolejna noc...
We łzach samotnych,
Życie zamienia się w śmierć...
W serce pompują się litry trucizny...

Za wiatrem wiejącym skrycie po skorni,
Ukrywa się brzask przerażający...
Kiedy nie ma Ciebie obok,
Wszystko niczym się staje...
W rękach bezsilność i marność...

Zapracowany kowal ze spoconym czołem,
Uderza w przeszłość...
Zapomina o zapomnieniu,
W Twoim tchnieniu
I tchnienie me...
Kocham Cię!

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=61 http://sternadel.pl/wiersze/?id=60 Sat, 19 Jun 2004 22:23:27 +0200 Świat narodził się na nowo.
Słońce nie świeci jak dawniej,
Zmieniło się w osobę...

Na ulicach pustka z kurzem powiewa na wietrze...
Tęsknię,
Za najpiękniejszym, spełnionym snem.
Marzę, z pasją przez dnie i noce,
Byśmy przytuleni spali pod kocem.

Oddech jakby niepełny...
Płuca wciągają ciężkie powietrze przez usta,
Które ztęsknione za czerwoną różą...
Oczy... Znów powoli się chmurzą.
Ale jednak w sercu ciepło...

Zapaliły się suche liście zgromadzone w sercu...
Siwy dym odleciał w zapomnienie,
Przyjdzie znów -- ja wiem.
Ale nie przejmuję się...
Kocham nie być sam.

Dzisiaj, słonce zagrzało w me czoło zmęczone...
Mogłem pomarzyć o lataniu w chmurach
-- nie musiałem.
Mogłbym pragnąć reszty świata
-- nie chcę, nie muszę.
Uzależniłem moją duszę...

W ciemnościach świszczy coś mistycznym dźwiękiem...
Strach ogarnia me serce,
Które bije jak Zygmunta dzwon.
To wszystko te uczucia...

I wypali się kolejny, malutki płomyczek, ginąc w odmęcie...
Zamiast Posejdona, sam zaleję Hades,
Swoimi własnymi łzami.
To musi być dokonane
-- odejdzie to, co najbardziej kochane.

W niwecz puszczę papierową łódkę,
Z dnia na dzień popijając wódkę.
I ochota na jedzenie ucieknie,
I serce znów pęknie.
Ale nie będzie już szeleszczało,
Och, nie!
Zapali się z tęsknoty,
Na zawsze paląc już się.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=60 http://sternadel.pl/wiersze/?id=59 Wed, 12 May 2004 23:48:23 +0200 Gładzi Twoje skronie.
Śpisz -- a ja nie mogę,
Wtedy z Tobą być.

Nie udało się znów,
Nie uciekłaś ze snów.
Jestem za słaby,
Nie potrafię nic.

I choć mówią: będzie dobrze,
Wcale nie jest.
Wcale nie jest.
I nigdy nie będzie.

Wyjedziesz w zieleń liści,
Jak to mocno pali,
W gardle zastyga ból na wieki,
Ale powiem tyle co nic.

I lepiej, gdybym Cię nie ujrzał nigdy,
Bo wiem, że popsułem znów.
Jestem w tym dobry,
W jedynej rzeczy.

Życie to prawda,
A prawda wszystko psuje...
Ze mnie pożytku nie będzie,
Tylko w cmentarnej krwi...

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=59 http://sternadel.pl/wiersze/?id=58 Tue, 09 Mar 2004 00:49:45 +0100 Chowa się, znika gdzieś.
Gdzie żeś jest słodka kroplo ma?
Czy powiesz mi? Czy dowiem się?

Z każdym dniem coraz smutniej mi,
Nie ma chwil,
Tylko wieczne łzy.
Gdzie żeś jest? Gdzie schowałaś się?

Z każdym dniem życia coraz mniej,
Na szczęście,
Bo trudno żyć.
Gdzie żeś jest? Gdzie ja mam być?

Z każdym dniem płaczę jak we śnie,
A ty to wiesz,
A ty to wiesz...
Gdzie żeś jest?

I z każdym dniem umrzeć chcę,
Bo ty wiesz,
Że kocham Cię.
Gdzie żeś jest? Ja kocham Cię.

Teraz już powieszę się,
By przerwać nić,
By zdrajcą być.
Gdzie żeś jest? Ja nie chcę śnić.

Prawdy chcę, aby przyszła już,
Nie wiem czy,
Ty tego chcesz.
Ale wiem, że umrę już
W cichym śnie
Pełnym łez.

Kocham Cię, z każdym dniem,
I dobrze wiem,
Że ty mnie nie.
I teraz chcę,
Tylko zabić się,
I wiecznie żyć,
O Tobie śnić.

Więc pozwól mi,
Abym zniknął stąd,
Gdzieś daleko,
Nie czekał dni.

Więc pozwól mi,
Uciec w kąt,
Daleko
Od czarnej krwi.

Więc pozwól mi,
Abym Kochał Cię,
Na prawdę,
Nie w mym śnie.

Więc bądź jak Ty
Oziębła.
Pozwól żyć,
Pozwól żyć.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=58 http://sternadel.pl/wiersze/?id=57 Wed, 25 Feb 2004 17:13:23 +0100 Nie przyjdzie nigdy już...
Nigdy nie pojawi się!
Dla tych, co zabili się...

Wspólnie powiedzmy: JESTEŚMY!
I nie oczekujmy od życia więcej, niż dać nam chce.
Przetrawione w neuronach zdania umrą na wieczny czas.
By przetrwać, trzeba będzie marzyć o życiu.
Zmieni się świat, czas cofnie się,
Zabiję wcześniej się...

Zapłacze nikt.
Dla tych, co zabili się...
W powiece pojawi się zapach kaczeńcy,
Skończy się głos dziewczęcy,
Będzie słychać krzyk
I nie powie nikt
Przepraszam.

Spocone ciała...
Są gdzieś złączone w oddechu przerażenia,
Nie tworzą żadnego istnienia.
Splecione ze sobą są i pachną.

Dla tych co zabili się...
Po co?

Bo nikt nie chciał dać im serc kamiennych,
Bo nie zjawił się powiew beztroski,
Bo... oni chcieli żyć,
Bo oni po prostu... żyć chcieli.

Dla tych, co zabili się...

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=57 http://sternadel.pl/wiersze/?id=56 Sat, 17 Jan 2004 20:47:03 +0100 Zniknął w dzień jak księżycowe cienie.
Wierzę, że powróci, by zabić się.
Wiem, że nie mógł tego rzec.

Miłość traci barwy cudowne,
Zakrywa się w nienawiści,
W obrazach malowanych przez cichych.
Wiem -- miłość odżyje na wiosne.

Nie moja, ma żyje przez wieczny krąg,
Twoja -- tak, umarła przy narodzinach.
Pewnie znów moja wina,
Ale nie ważne przecież, to mnie boli.

Żyję zasnuty w szmaragdzie bez granic,
Widzę kolor symboliczny,
-- zielony, taki przecież śliczny.
Chcę go jednak spalić.

Przedawkowałem cierpienie i ból,
Łykałem nadzieje i cud,
Chcę zamienić się w lód,
Wiem -- nie będę nic czuł.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=56 http://sternadel.pl/wiersze/?id=55 Fri, 09 Jan 2004 23:29:34 +0100 Everything smells good,
The last thing went from there,
The sky is hooded by rainbow.
In the tear like honey,
The shroud of feeling becomes a lie.

I want You to come along that way,
To find a new day -- the last day.
The hunter had hunted my soul,
Some paints of blood have left in Your eyes.
Where are my dreams from childhood?
You stole all, how did You could?

Every place, where I can find me,
Is empty, without a sound,
My scream make this place grow,
But not for a long.
When I'll find what I was looking for?
Where is that place, sunny, smelling and hot?

Stars from the sky disappear forever,
Like a smile from my face.
The only one way to save one of them
Is to blow the fucking Earth.
And then never find a way,
A real way to another day.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=55 http://sternadel.pl/wiersze/?id=54 Mon, 05 Jan 2004 17:12:35 +0100 O koniec, brak kontinuum czasowego.
Ale przypięty z dzwonkami do sań,
Przyszedł zwiastun roku nowego.

Chciałem ulżyć wszystkim,
Nie chciałem kolejnych dni.
Ty przyszedłeś,
-- pełno nowych win.

Czasem mogłem nie być tu,
Gdy na łące leżałem.
Czasem aż brakowało tchu,
Ale się nie zamartwiałem.

Teraz znów to samo, cały rok,
Dziś czuję się staro,
Nowy dzień co krok,
Znowu jestem ofiarą.

Jutro też pewnie będzie,
Jak dzień przed dniem.
Obudzę się we wstręcie,
Sluchając "Rien ne s'arrete".

Gdzieś na boku słychać jednak
Coś magicznego
-- trzeba leżeć na wznak,
Udając martwego.

Co to?
To serce moje gra.
Platków łez widzi sto,
Lecz wygląda jak ćma.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=54 http://sternadel.pl/wiersze/?id=53 Tue, 23 Dec 2003 12:31:56 +0100 The one of that man that I've hold dear.
Clock of my thought had stopped at once,
When it saw the smartest heart.

There is a cold space between a tear and You,
Could You explain that, like You used to?
Children don't understand Your sentences,
Do not lie their senses.

Matter used to love her child,
Her feeling got wild.
She falled in love
With her love.

A little baby had drown in the broken mirror,
Some pieces were to sharp to be born
Again without crack,
And in the body they got stuck.

There wasn't a big mistake, there was a wrong choice,
And now the killing baby voice
Is hearing even without ears
And make a lot of tears.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=53 http://sternadel.pl/wiersze/?id=52 Mon, 22 Dec 2003 14:44:47 +0100 Will eyes can see them anymore?
When I took a stone to hand
It fits all my breath.
Looks like I won't be strong, no more
I'll be miss you, my dear love.

If I sail in the sky,
Will You be mine?
Ofcourse not my lovely sun,
Real love is in the wine,
When I'll drunk away,
The future becomes today.

Fill your spirit with smile.
Let me die.
I'll be a butterfly,
Drowning in sky.
I'll be
Without me.

Someone will stole Your thought,
Someone will make the last count.
Someone will scream to the darkness,
Someone will get Your breasts.
You will become addicted to men,
And You will overdose some of them.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=52 http://sternadel.pl/wiersze/?id=51 Sun, 21 Dec 2003 23:23:24 +0100 Jak pestkę okrywa miąsz
Tak mnie owiej na dluższy czas

Zalej mnie wodą mglistą jak szarość
Jak zamknięta powieka ciemną
Tak ukryj mnie w sine łzy

Przykryj mnie płaszczem płonącym
Niech zapalę się
Tak ciepło będzie

Puść wreszcie me dłonie zakrwawione
Odejść pozwól duszy
Tam daleko ode mnie

Śpij we śnie wyśnionym
I tam obudź się
Zrozum -- kocham Cię.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=51 http://sternadel.pl/wiersze/?id=50 Sat, 29 Nov 2003 21:54:37 +0100 Schowałem zdjęcia w szklane myśli.
Poczułem oddech na ustach przeszywający.
Pomoc nie przyjechała na czas.
Wpadłem...

Zagrałem ostatni raz na pianinie,
Zatopiłem się znów w czerwonym winie.
Poczułem ciepłą pustkę
-- czyżby nadzieja ogrzała?
Nie, umarłem, to tyle.

Widziałem Ją, płynęła samolotem.
Obok Niej pływał ratownik.
Nie ratował mnie, flirtował
Na moich oczach.
Wbili nóż głęboko w pierś.

W szumie nieogolonej brody,
Usłyszałem wołanie.
Nie do wolności, nie do swobody.
To Ona wołała,
Bym nie mógł Jej zapomnieć.

Chciałbym być papierem,
Zgniecionym,
Pomiętym, potarganym
I spalonym.
Być przez chwile w Jej dloni.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=50 http://sternadel.pl/wiersze/?id=49 Sat, 27 Sep 2003 18:25:54 +0200 Tak, byłem.
Co robiłeś?
Dotykałem Jej bioder.
Chciałeś...?
Tak, o mały włos.
I co?
Uciekłem szybkim chodem.

Ona?
Nie, nie kochała mnie.
Coś robiła?
Nie mówiła nic.
A ty co?
Zapiłem się.
Po co?
Tylko żeby o Niej śnić.

Śniła się?
Tak, patrzył się bóg.
A ty?
Ja w piękno.
Ona?
A ona na brud.
Byłeś sobą?
Nie, nie byłem.
Nie było mnie tu,
Gdzieś na skraju radości
Zrywałem łzy z łąk,
Czułem jak pachniał róży pąk.

O coś pytał?
O nic, szczerze.
Kochała Cię?
Ja kochałem, ona nie.
O kim mówisz?
O DZ...

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=49 http://sternadel.pl/wiersze/?id=48 Fri, 19 Sep 2003 19:37:44 +0200 Szukają wstrętu w życiodajnym bagnie.
Patrzą na dziewczynę, na...
I umierają, dumnie, nagrzane na wieki.

Pachną kwiaty na grobowcu myśli,
Przenoszą ich przesłanie z pyłkiem
Nos wdycha zapachy skażone.
Wszystko powraca z upiornym płaczem.

Nieład w głowie serce zaprowadza.
Z krwią płyną łzy.
Tak, młody chłopiec napisał,
Niepoważny syn urojonej nicości!

Zakochał się powtórnie w namiastce,
Podpalił świece, nalał wino.
Chciał na prawdę być z dziewczyną,
Ale wino się skończyło.

Wgłąb duszy Jej nigdy nie wkroczył,
Płakał jak zabijane niemowle.
Modlił się sam do siebie o śmierć,
Zabrakło słowa nawet na pożegnanie.

Żyje nadal chłopiec zkazany,
Nie ma w sobie wiary.
Co krok powraca do wspomnień magicznych.
Wie, że oczu nie będzie, oczu Jej ślicznych.

Właśnie waha się między śmiercią, a udręką,
Chciałby chociaż słowo usłyszeć.
Pisze słowa naciętą ręką.
Z otwartym od bólu sercem.

Tłoczy dobre uczynki, stara się zbić przyjaźń,
Odsuwa od ludzi,
By trwać w samotnym ustroju,
Zostać wrzuconym do gnoju.

Kocha nadal.
Czy to błąd?
Kocha kochać,
Znika stąd.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=48 http://sternadel.pl/wiersze/?id=47 Sat, 13 Sep 2003 21:44:54 +0200 Nie płakałaś -- nie umiałaś.
Byłaś oziębła, gdy umierałaś,
Stawałaś się pyłem.

Płonęłaś na policzku,
Zamiatając głód i ból.
Spływałaś dzielnie,
Rozdzielałaś się na pół.

Gdy nuta nadeszła,
Zawachałaś się.
Lecz zostałaś wierna,
Scieżyneczce swej.

Upadłaś na siano,
Które ogniem podgrzano.
W ognisku odległym
Od ciepła ludzkiego.

Zapomniano o tobie,
Łzo najukochańsza.
Wybaczyłaś im wszystkim,
Grając weselnego marsza.

Oko zrodziło kolejną,
Podzieliła twoje losy.
Była bardziej chwiejną
Namiastką polnej rosy.

Gdy spływała po nosie,
Gardło zatonęło w głosie.
Wrzeszczało, płakało,
Bo nic już nie zostało.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=47 http://sternadel.pl/wiersze/?id=46 Wed, 13 Aug 2003 12:39:57 +0200 I miss You,
I'm alone,
You make the bigest crew.

Waiting for sad to come,
For any word from Your mouth.
You disappear at once,
Searching a new romance.

And You're gone,
Far far away,
Sitting on the throne
Order me to stay.

Waiting for sad to come,
For any word from Your mouth.
You disappear at once,
Searching a new romance.

The weather is hot,
You're like an ice.
I miss You a lot.
It isn't nice.

Waiting for sad to come,
For any word from Your mouth.
You disappear at once,
Searching a new romance.

To stop loving You,
To stop living in dreams,
To see something new,
To have a new experience.

Waiting for sad to come,
For any word from Your mouth.
You disappear at once,
Searching a new romance.

Make a friend from my thought,
Disappear for a while,
Swim in the last hope.
Let me be just mine.

Waiting for sad to come,
For any word from Your mouth.
You disappear at once,
Searching a new romance.

"I do not really care about You"
Could this sentence come true?
The last thing I should do
Is to stop loving You...

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=46 http://sternadel.pl/wiersze/?id=45 Thu, 24 Jul 2003 17:50:37 +0200 Pachniesz fiołkiem oceanu.
Wołam Cię, nie słyszysz,
Kapie woda z rudego kranu.

Słyszę, czekasz na spojrzenie,
Prosisz go o klucz,
On krzyczy na Ciebie.
Nie chce słyszeć już.

Pamiętam, w dłonie wkładam głowę jak w kajdany,
Kocham Cię,
Ze snu wstaję zasapany,
A na rękach czarna krew.

Czuję, jak wykruszają się łzy,
Ja zasuszam je, a Ty,
Kochasz się,
W pięknym śnie.

Jestem, czy to cokolwiek znaczy?
Zapomniany, po prostu żyjący,
Jestem, w cieniach rozpaczy,
Płomień miłości zapalający.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=45 http://sternadel.pl/wiersze/?id=44 Fri, 18 Jul 2003 12:22:32 +0200 W ciało uderza mistyczna fraza,
A ja sam -- leżę... W opiłkach żelaza.

Wodospad wypłukuje z uszu krzyk serca.
Krzykiem wypełnia się cała waza,
A ja sam -- leżę... W opiłkach żelaza.

Lekarze leczą chore serca,
Zabija je zaraza,
A ja sam -- leżę... W opiłkach żelaza.

Noż wbija się ostry do serca,
Istnienie do piekła odprowadza,
A ja sam -- leżę... W opiłkach żelaza.

W opiłkach żelaza świat nieistotny,
W opiłkach żelaza nic nie zniechęca,
W opiłkach żelaza dźwięk jest pierwotny,
Dźwięk prawdziwych uczuć, ciepłego serca.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=44 http://sternadel.pl/wiersze/?id=43 Fri, 20 Jun 2003 20:59:32 +0200 Wcale nie uśmiecham się, lecz smutnieję.
Bo w pamięci kwiat czerwony jest,
Bo cyklamen w nosie hałasuje upiornie.

Chciałbym być jak lilia na wodzie,
Ale ogarnie mnie wtedy zapomnienie.
Chciałbym przyjąć chrzest,
Wąchać pelargonie.

W nocy polne maki śnią się na powiekach
I łąka usłana żółcią kaczeńcy,
Mimo, że we śnie, rosną na łące.
Smutno i pusto, cóż poradzić?

Odkryć nadzieję w antydepresyjnych lekach.
Głos jaśminu odczytać dziewczęcy,
Zobaczyć jak rumieni się słońce.
I niesmiertelnik, i nasturcje w ogrodzie zasadzić.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=43 http://sternadel.pl/wiersze/?id=42 Wed, 11 Jun 2003 15:00:35 +0200 Gdy braknie znów czyjegoś głosu.
Przyjść na świat, by jeść,
Sadzić czerwone truskawki.

Błahostką jest patrzenie na wiatr,
Szuranie liśćmi w jesienną porę,
Zbieranie kwiatów na łącę,
Bieganie w deszczu z uśmiechem.

Błahostką jest stworzenie,
Zabawa z dzieckiem klockami,
Praca dla innych,
Sen po nieprzespanej nocy.

Błahostką jest kochać,
Żyć w cieple nadziei,
Uciekać od pocałunków,
Kryć się w ciemne zło.

Ironią jest
Ten wiersz.

Co na prawdę błahostką jest?
Śmierć.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=42 http://sternadel.pl/wiersze/?id=41 Sun, 01 Jun 2003 17:02:36 +0200 Z powodu tajemniczych przyczyn.
Pół żegluje w miodowej słodyczy,
Pół w błoto wbija swą rufę.

Pół orzeszka kąsają komary,
Pół spija radość z błękitu,
Czeka następnego świtu.
Drugiej zabrakło wiary.

Kto ich rodzielił? Czemu są samotni?
Kto rozniósł ich w przestworzach?
Czemu pływają po odmiennych morzach,
Wsłuchując się w wiatr wyroczni?

Pół znalazło kawałek liścia zielonego.
Suche szczęście przykrywa ciepłem swego ciała,
Drugą połówkę miłość pokarała
-- nie chce mieć nawet znajomego.

Pół odkryło radość w dotyku,
Pół siedziało w zimnej wodzie,
Wymawiając tylko: ...czarodziej!
W przerażliwie szumiącym krzyku.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=41 http://sternadel.pl/wiersze/?id=40 Sun, 25 May 2003 23:39:32 +0200 Póżno w zimnej, letniej nocy,
Zamknął się w sobie kwiatu pąk,
Odleciał daleko jego kocyk.
Chciał więc zziębnięty doczekać lepszych chwil,
Lecz nie starczyło mu sił...

Tego ranka nie było rosy na jego płatkach,
Nie było życiodajnej kropelki,
Bo łzą okrył się przy bratkach.
Upadł, choć czuł się taki wielki.
Chciał szerzyć więcej zapachu,
Lecz umarł ze strachu...

Nawet kruk, co przelatywał nad lasem,
Usiadł obok i zapłakać chciał,
Bo patrzył na czerń kwiatu czasem,
Lecz łez już od dawna nie miał.
Kwiat czekać chciał na łzę,
Lecz został skażony złem...

Następnej nocy deszcz szemrał głucho,
Wbijał w ziemię liście,
Wszystko stało się pluchą,
Otwarło od ziemi wyjście.
Kwiat chciał przekroczyć bramy,
Choć wiedział, że nawet tam nie będzie kochany...

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=40 http://sternadel.pl/wiersze/?id=39 Mon, 19 May 2003 14:43:53 +0200 Przycichłaś... Ja wiem
Na prawdę, nie we śnie
Kocham Cię

Moje oko odnalazło tajemniczą frazę
-- obrączka na różanej ręce.
Nastepnym razem
Zakocham się w brukselce.

Mniej rozczarowań, bólu i magiczności,
Życie w powszechnej łasce,
W smutnej przyjemności
Nawet nie wspomną o Kaśce.

Czują przyziemne efekty miłosne,
Niczym z niebiańskim smakiem
Każde usta radośnie
Witają brukselkę całuśnym znakiem.

Moje oko odnalazło tajemniczą frazę
-- zakocham się w brukselce,
Następnym razem
Obręcz na czerwonej ręce.

Kocham Cię.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=39 http://sternadel.pl/wiersze/?id=38 Sun, 18 May 2003 12:19:38 +0200 Czas pokroczyć nim do celu,
Nie dojdę, ale będę wiedział
Już na pewno, że na końcu
Jest wodospad.

Słowo ciągle się we mnie ukrywa,
Tylko ja wiem naprawdę czemu.
Obym nigdy nie powiedział,
Obym przy palącym słońcu
Się nie rozpadł.

Najwyższy czas nie szukać krzesiwa,
Pozwolić przycichnąć płomieniu,
Nie zgaszę, ale będę już siedział
Myślami w dziecięcym kojcu,
Patrzył na wiatr.

Slyszę, Ktoś wreszcie mnie wzywa,
Do obrony, jak wzywa wielu,
W obliczu rozgrzanych dział
Słuchał od królewskich gońców
Będę rozkazu na start.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=38 http://sternadel.pl/wiersze/?id=37 Sat, 10 May 2003 13:40:43 +0200 Smutno, gdy Ciebie nie ma.
Gdy jesteś tam, jestem zły,
Nie umiem pisać,
Gdy wiem, że jesteś wesoła,
Gdy wiem, że płaczę za błędy.
Smutno mi, nikt tego zmienić nie zdoła,
Smutno, że jestem taki wstrętny.

Zawodzę, coraz bardziej, pragnąc Ciebie,
Zawodzę, jak na zakręcie stary wóz.
Gdy ja opętany przez zło, w nirvanie, w chlewie,
Ty mówisz tylko cóż.
Mimo tych wszystkich czerwonych róż,
Zawodzę się, sam na sobie,
Wbijam w serce swoje nóż,
Stając się przeklętym wrogiem.

Chciałem myśleć dobrze,
Chciałem dobrym być,
Lecz pamięci zbyt wiele
By nomalnie żyć.
Pamięć nie pozwala na zapomnienie,
Atakuje wciąż wodą i solą.
Ucieka z Tobą zbawienie,
Zgodnie z Twoją wolą.

Skradzione części tworzą myśli,
Skradzione, chciałyby tworzyć radość.
Lecz na prawdę tylko prawda się śni.
A powstaje tylko złość
Na samego siebie.
Poddać się chce ma głowa,
Nie ma już siły nawet na marzenie,
Lecz sam poddać się nie zdołam!

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=37 http://sternadel.pl/wiersze/?id=36 Sun, 04 May 2003 15:02:38 +0200 Przybili kartki u wrót kościoła
Wieść gołębie rozniosły na niebie.
Przybyli zobaczyć złego.

Tnij kacie kark mitycznym gestem,
Tnij... Niech odpadnie głowa ciężka i siwa
Potoczy się po targowisku.
Tnij... Odpadnie bez westchnień.

A ty człowieku, mający w sobie cel,
A ty człowieku, żyjący człowiekiem
Idź! Zapytaj! Zgiń!
Bo warto przegrać grę.

Rzucają kośćmi ludzie nieuczciwi
I złoto mają, uśmiech, kobiety.
Rzucają trupy na płomień palący,
Bo przecież pamięć ich nie żywi.

Wieszają ludzie na szyji złote serca,
Wieszają... Ludzi na złotych włosach
I muzyka gra podniosła.
I całun brudny leży w kobiercach.

A ty człowieku, co kochasz drugiego,
A ty człowieku z prawdziwym sercem
Graj! Pal się! Głoduj!
Bo warto dopiąć swego.

A wy nie-ludzie, co udajecie ludzi,
A wy nie-ludzie, co żyjecie jak bóg,
Kochajcie także!
Bo serce przecież nie brudzi.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=36 http://sternadel.pl/wiersze/?id=34 Thu, 10 Apr 2003 20:23:10 +0200 Wydaje mi się ciemne.

Kiedy hałas zbyt głośny trwa długo,
Cichnie w mej głowie.

Kiedy zapach jest zbyt intensywny,
Ginie we mnie.

Bo jestem ślepcem, który szuka swych oczu,
Bo jestem niemym, co woła o głos,
Bo jestem pustym człowiekiem,
Który zamyka w sobie wszystko,
Całego siebie...

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=34 http://sternadel.pl/wiersze/?id=33 Wed, 09 Apr 2003 21:51:34 +0200 By stać się aktorem, kłamcą, oblubieńcem.
Pracownik pracochłonnie pracuje,
By zostać mistrzem, zwycięzcą z żelaznym sercem.

Twórca tworzy twory z tworzywa,
By stać się wiecznym, sławnym.
Pisarz pisze pisakiem pisma,
By wrzucić je w siwy dym.

Wszystko odpada, zapala się w zapomnieniu.
Spowity szumem fal człowiek,
Znika w odległym marzeniu.

Sztuka nie daje niczego, co ważne.
Wypływają smutki z zamkniętych powiek,
Zmieniając wszystko w takie straszne...

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=33 http://sternadel.pl/wiersze/?id=32 Sun, 06 Apr 2003 23:04:03 +0200 W pierś wlałem ogień,
Na zewnątrz ogarniająca dżuma.
Wrosłem w drzewa pień.

Liście ze mnie spadły na błoto
Wchłonięty przez piekło
Żyłem
Deptany, suchy, nieważny.

Na dworze słońce gorące płonie,
Wiatr zbiera przetrwałe me części,
Rozgniatają mnie kobiece dłonie
Przynosząc obraz męczeńskiej śmierci.

Odrosłem w źdźbłach zielonej nadziei
Widziałem nagie ciała
Pieściłem
Dotykany, radosny, zielony.

Śniegiem stworzona mogiła.
Tęsknota swą siłą usypia korzeń.
Ma radość powoli mnie zabiła.
Ziemia zamienia się w słone morze.

Szumię jak las wieczornym zapachem
Ciepłe wspomnienia wskakują we mnie
Pływają
Piękne, nagie, wspaniałe.

Tankowiec zatonął w mym ciele,
Wokół lata tysiąc mew.
I znów staję się zerem,
Skażonym na zawsze przez czarną krew.

Teraz już cisza odzywa się w uszach
Pocałunek w pamięci pozostał na wieki
Umarł
Mały, szary, głupi.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=32 http://sternadel.pl/wiersze/?id=31 Sat, 29 Mar 2003 10:38:45 +0100 byłem kochałem
przegrałem

kradłem z tabiekiery łzy
by być
trwać żyć

sam sobie nagrodą i karą
chciałem
i nie miałem

płuca wypchałem grzechem
myślałem
zabijałem

sam sobie ogniem wodą i lodem
gasiłem
zlo kryłem

do ust wlałem dym
wróciłem
zgrzeszyłem

sam sobie pamiętnikiem powiernikiem i przyjacielem
byłem kochałem
przegrałem

wszystkim z e r e m
parszywym przyjacielem
złamanym sterem

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=31 http://sternadel.pl/wiersze/?id=30 Thu, 13 Mar 2003 11:57:09 +0100 Malutki duch bez grzechu.
Owiany chłodem i urodą,
Wysuszoną na piach morską wodą,

Zamknięty w zamku na zamek,
Zamiast klucza dziewiczy wianek,
W ustach zasłonięta nuta,
Łza do oka na siłę przykuta.

I nawet, gdy zamieniam się w trupa,
Nie kruszy się ta zimna skorupa.
I tylko srogą zimą,
Marzenia mocniej sobie płyną.

Kiedy słońce zaświeci, nadzieję ogrzeje,
Wicher beztrosko po pustce dmieje.
Na oczach osiada wysokie napięcie,
Kopie człowiek jak rozwścieczone zwierzęcie.

Spływają marzenia do poprzedniej postaci,
Duch żadnych swych cech nie utracił.
Trwa w sobie, zaduszony w swej sile,
A serce odlicza, wciąż pytając: ile?

W zakamarkach ciała kreuje się nowe życie,
A rozum i serce głucho pytają skrycie:
Gdzie będzie ten pachnący Kwiatuszek,
Co nieświadomie kopie w matczyny brzuszek?

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=30 http://sternadel.pl/wiersze/?id=35 Tue, 11 Mar 2003 09:12:44 +0100 Światło roznosi się w pył.
Gdy sercem słucham mej Ani,
W środku zatapiają się łzy.

Kiedy czuję coś, co wydaje się ciepłe,
Zanika piękna cząstka mnie.
Gdy krew przelewa się przez serce,
Życie wydaje się złe.

Kiedy wchłaniam garściami powietrze leśne,
W płucach płonie nieziemskim gorącem.
Gdy wchodzę w doliny sine i ciemne,
Uśmiech szaleje na twarzy jak słońce.

Kiedy żyje wśród żywych kwiatów,
Ochota na dzień przemija.
Gdy wącham tysiące zapachów...
Miłość wszystko zabija.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=35 http://sternadel.pl/wiersze/?id=29 Mon, 10 Mar 2003 19:16:41 +0100 Delikatnie snem uspokajasz swą jaźń.
Podnosisz lekko marzenia z błota,

Z ust Twych radosna dźwięczy rota.
Pijesz ze dzbana wodę,
Wylewasz resztę na drogę.

Widzisz przyszłość pachnącą,
Ach, Ty nie wiesz, jak bardzo trującą.
Upinasz włosy...


Zielone zboża kłosy
Twe nago pachnące ciało
Muskają, jakby nic się nie stało.

Wianek kolejny plątasz z krwi łąk,
Drzewa szukają Twych rąk.
Nie ma dla nikogo uśmiechu.

I kto trwa w dziecięcym grzechu?
Mało czasu zostało.
Popatrz ilu płakało.


Iskierki słońca zmienią się w grób,
Życiodajna ziemia w jałowy strup.
Koniec sznurka właśnie się przędzie,

A Ty beztrosko żyć wiecznie będziesz.
Upleciesz kolejny wianek,
Nadejdzie kolejny poranek,

Życie zniknie, nie obejrzysz się,
Ja jak zawsze obok Ciebie będę,
A Ty i tak nie zrozumiesz mnie...

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=29 http://sternadel.pl/wiersze/?id=28 Mon, 24 Feb 2003 23:31:28 +0100 Maybe I should overdose...
To become like previously young,
To smell a red, hot rose.

Maybe I should cheat...
Maybe I should smoke...
To see less tears of It,
To do not God invoke.

Maybe I shouldn't touch...
Maybe I shouldn't kiss...
To do not suffer so much,
To be really free.

Maybe I shouldn't phone you...
Maybe I shouldn't read the silence...
To forget about the truth,
To kill my violence.

Maybe I shouldn't be...
Maybe I should dead...
To become more me,
To have my lips stretched.

Maybe I shouldn't love...
Maybe I should share myself...
To be hidden in a white glove,
To be like an Elf.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=28 http://sternadel.pl/wiersze/?id=27 Wed, 12 Feb 2003 21:55:43 +0100 Bo gdy rozmawiam z bogiem,
On nic nie odpowie.
W gorącym niebie spojrzenie się chowa,
Nowe modlitwy kreuje głowa.

Ona jest bogiem...
Bo piękna -- mój duch za to ręczy,
Jak kryształki, które podparciem dla tęczy
Szklą się oczami,
Latając nad smutku głębinami.

Ona jest bogiem...
Bo ma w sercu ogień,
Wypełniający płuca pachnącym smogiem,
Zielonymi trawami, płynącą rzeką,
Taką odległą, taką daleką.

Ona jest bogiem...
Bo magicznym głosem
Jej śpiew jak podmuch nad wrzosem
Roznosi zapach nadziei
Wśród uciszonych płomieni.

Ona jest bogiem...
Bo klękać kolana chcą
Tylko przed bogiem, tylko przed Nią,
Gdy przechodzi tylko obok,
Gdy wicher zawieje nad głową.

Ona jest bogiem...
Bo ma na imię Ania,
Jest stworzona do kochania
Ale tak na prawdę, ciepłym ciałem i rozumem,
Ale tak na zawsze, aż ukryję się pod płonącym runem.

Ona jest bogiem...
Bo umierając nie dotknę Jej dłoni,
Bo dusząc się w trującej woni,
Odejdę na dno, w miejsce bliskie życiu,
Bo pozostanę na wieki przed bogiem w ukryciu.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=27 http://sternadel.pl/wiersze/?id=26 Wed, 05 Feb 2003 23:01:15 +0100 Śpiew rannych ptaków -- w przeraźliwy świst.
Magiczne litery spływają na papier,
Zmęczony człowiek jak pies nad kartką sapie.

Trochę płynu w sercu zostanie,
Które przecież miało być rajem,
A stało się ogrodem zamkniętym na klucz,

Strasznym, zszarzałym, bez kwiatów i drzew,
Po ziemi pulsuje tylko zastygła krew.
Nikt nie ożywi jej już.

Na laku koperty spalony naskórek,
Z dymem uleciał, wysoko pod chmurę.
Nadawca zniknął, odbiorca nie słyszy,
Wszystko zanika w bolącej ciszy.

List przeczytał tylko świecy płomień,
Szepczący słowa, grzejący dłonie
Zamarznięte, zmienione w twardy głaz.

Trochę zimna w sercu zostanie,
Które przecież miało być rajem,
A stało się smutne jak twarz.

Na papier zasiany wiosenny bez,
Spalony zapach, radości kres.
Zatruty we mnie, w mojej krwi,
Zawsze będzie mi się już śnił.

Trochę trucizny w sercu zostanie,
Które przecież miało być rajem,
A stało się jak łza wyschnięta,

Zamknięta w oku,
Zatarta na boku
Jak plama przeklęta.

Podpis zakrył kleks olbrzymi,
By przykryć światło zimnej pustyni.
Przełam strach, wysłuchaj łez
I uwolnij choć na chwilę pachnący bez.

Kosz wypełnia się starganym papierem,
By stać się popielnym zerem,
Zginąć w gorących płomieniach.

Trochę płomienia w sercu zostanie,
Które przecież miało być rajem,
A stało się resztką człowieczego rdzenia.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=26 http://sternadel.pl/wiersze/?id=25 Wed, 15 Jan 2003 23:14:16 +0100 Tnąc wszystkie gałęzie, niczym maczetą ostrą,
Zabijał motyle, łapiąc je prosto,
Aż wreszcie krąg go owinął.

Szarpany jak mysz cicho schwytana
Za ogon.
Gorący zgon.
Trumna nicością już owiana.

Wysechł liść. Jak rozkruszona skała
Spłonął w blasku płomieni,
Ukryty w czeluściach krzemieni.
Wraz z liściem miłość się spalała.

Ciemna poświata za miastem,
Na szczycie,
Skończyło się życie,
Ostatnim wyduszonym tchem.

Popioły wiatr rozwiał po pustce,
Zapach niósł żarliwie,
A łzy niczyje leniwie
Sączyły się po chustce.

Tym liściem maleńkim żem był,
Bez wiary, spełniania.
Spalony w marzeniach,
Będę wiecznie o Tobie śnił.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=25 http://sternadel.pl/wiersze/?id=24 Tue, 14 Jan 2003 16:20:32 +0100 Skalpel przecina mą łódź.
Na siłę umysł serce wyrywa,
Jutra nie ujrzę już...

Licząc ziarnka piasku na twarzy, patrzę na lód,
Wędrując w pustce, czekam na światło,
Me ramiona owiewa tylko zimny chłód.
A myśli pokrywają się śmiertelną mgłą.

Krew delikatnie po rękach spływa,
W niebiańskiej muzyce toną uszy,
Krew ciepłem palce okrywa,
Niczego nie brakuje już.

Nagroda czeka daleko... To nie Ty,
Kijem ostrym wbija się w oczy me
Zdjęcie Twe.
Nie będę nigdy przez to zły.

Poezja rani, jak miecz w serce wbijany,
Pamięć odżywa,
Pogłębiają się wszystkie rany,
A krwi tyle jest w środku...

Krwi nie brakuje na nic,
Ile trzeba wylać,
By w plastikowym worku
Zaznać szczęśliwych chwil...

Ile to trzeba łez z błotem zmieszać,
By przestać wreszcie,
By nie patrzeć na krzyk,
Nie robić nic...

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=24 http://sternadel.pl/wiersze/?id=23 Tue, 17 Dec 2002 00:14:56 +0100 I held it and it was so hot... It reminded of
All my hard days, all the truth.
And my tear was surounded
Only with my lazy fingers, wet from pain,
And I was touched only by the rain.

Lately I gave You a tear from my hand,
You didn't understand.
And only my dog licked my fingers up...
I was waiting for Your smile.
And nothing else has to be done,
Just a little smile.

Sometimes I want to kill myself with a knife
Because I know, that I will not have a wife
In Your lips, in Your eyes, in Your heart,
I am an intruder like in a sea, a seed of sand.
I have to agree to it, but I can't,
I have to be just a little friend.

When You're gone, I'm starving myself, eating only cold snow,
Thinking about You, about me and You, lying on a flowered meadow.
Hot sog stayed only from the reality,
My heart is beating with impunity.
I was happy, when I was young,
Now, my life is like dung...

Z dedykacją dla Pauliny P.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=23 http://sternadel.pl/wiersze/?id=22 Mon, 04 Nov 2002 22:40:20 +0100 Leżał na nagiej dziewczynie
W gwieździstą noc
Beztrosko ciepły Koc.

Hamem się nazywał,
Bo, gdy kobietę przykrywał,
Rozgrzewał się należycie
I wydawał wilcze wycie.

Kocyk układał się ślicznie,
W ramiona wciskał ustawicznie.
Kobieta zadowolona z Hama,
Czuła, że nie jest sama.

Słoneczko wstało już,
Otwarło pąki róż,
Pojawiła się Hania
I koniec było spania.

Gdy zobaczył Ją Ham,
Zaczął się kram.
Rozległ się szelest łkania
I zbladła śliczna Hania.

Pan Ham przepraszał, przytulał,
Pasował jak ulał.
Lecz Hania oburzona
Odepchnęła wnet puzona.

Różnica zbyt wielka; Koc Hani
Do Hama.
Koc Ham rani
Koc Hanię i jest plama.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=22 http://sternadel.pl/wiersze/?id=21 Tue, 24 Sep 2002 22:41:34 +0200 A w sercu gorącym i jasnym
Nikt zamknąć oczu nie zdoła.
W sercu wciąż zamiast krwi kochanie.
Ręka związana z drutem kolczastym,
A druga macha na pożegnanie.

Nos za zapachem ciągle goni,
Serce słuchać ciszy nie może,
Krew pulsuje po zabrudzonej skroni.
Ucieka w stadzie pędzących koni.
Ręka włożona w poroże,
A druga pluska w zimnej toni.

Usta suche jak pustynny piach,
Po policzkach płynie rzeka,
W snach panuje cierpienie i strach.
Dusza czeka kobierca.
Ręka dotyka innego człowieka,
A druga opada od serca.

Oczy zamknięte już,
Pierś od wdechu się szerzy,
Śmierć już tuż, tuż.
Słowa giną w bezkresnych rymach.
Ręka na zdjęciu leży,
A druga leworwer przy skroni trzyma.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=21 http://sternadel.pl/wiersze/?id=20 Tue, 17 Sep 2002 23:07:04 +0200 Chowając się w otchłań,
Nakarmione, czarne źrebię
Przypięte już do śmierci sań.

Czasem podróż krótka bywa.
Za zakrętem pierwszy przystanek,
Gdzie ze wschodu na siłę się wyrywa
Do piekła wrzucony boży poranek.

Chcę ulecieć już, lecz powiadają mi sowy,
Że jeszcze nie czas wysiadać,
Że jeszcze nie te perony.
Została w głowie ta rada.

Wypełniają się oczy słonym rumem,
Szept w śpiew przechodzi,
Jak strzała, biegnie miękkim runem
Mój duch, co z serca już uchodzi.

Koń uciekł ku wolności,
Myśli schowane w mgły,
Trwać w tej przeklętej miłości.
Oddech przymusu, oddech zły.

Na środku polany
Serce posłucha
Płynącej z rany
Krwi mojego ducha.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=20 http://sternadel.pl/wiersze/?id=19 Sat, 07 Sep 2002 13:17:43 +0200 Staje zmora przez wszystkich wyklęta
I płoszy ptactwo z licznych zakamarków,
Sciągając uśmiech ze słonecznych poranków.

Woda z krzewów paruje jak zapach,
Szukając schronienia w bezkresnych rafach,
Ucieka od wrzenia, nicości, goryczy,
Na twardej, zapchanej po brzegi pryczy.

W nocy ogień z nieba spada, jak deszcz...
Przechodzi biedronkę zimny dreszcz,
Zza horyzontu promyk krwi się wyłania,
Zewsząd dobiegają odgłosy dziecięcego łkania.

Z powiek na ziemię schodzą marzenia wyśnione,
Przez łzy w życiu starannie wyrzeźbnione.
Jawa staje się snem, sen staje się jawą,
Toczą wojnę ze śmiercią ciężką i krwawą.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=19 http://sternadel.pl/wiersze/?id=18 Sun, 18 Aug 2002 21:24:19 +0200 Słońce gdzieś daleko schowane za globem,
Smutek, przerażenie ogarnia każdy kwiat,
W nocy świat jest wielkim grobem.

Głosy miasta zniknęły po zachodzie,
Gdzieś daleko słychać szum,
Księżyc odbija się w srebrzystej wodzie,
W nocnych nutach zginął tłum.

Gwiazdy nad snem czuwają jak anioł stróż,
Umysł uwalnia się od dziennych wrażeń,
Zatapia się w zapachu szumiących mórz,
Pełnych ciepła, spokoju i marzeń.

We śnie dzień staje się rajem,
Który cieszy wszystkich z zamkniętą powieką,
We śnie raj ten jest krajem,
Bez bólu, krajem ze złotą rzeką.

Czarne dni zmieniają się w noce,
Lecz nie są już gorzkie i nieubłagane,
Bo okryte puchowym kocem,
Stają się słodziutkie, do czerwieni ogrzane.

We śnie czas upływa szybciej -- niestety.
Sny są zbyt piękne, by trwały całe życie,
Bo w snach jest cud, jesteś Ty,
A cud się pojawia i odchodzi w ukrycie.

Mam nadzieję, że śmierć jest snem,
Pięknym jak dotyk Twej dłoni,
Który nie dla mnie, ale wiem,
Że we śnie serce me już łzy nie uroni...

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=18 http://sternadel.pl/wiersze/?id=17 Thu, 15 Aug 2002 13:46:00 +0200 Dym ucieka, ogień gaśnie,
Palą się tuziny cierpień.
Życie w popiele zaśnie.

Łzy gorące spływają po nosie,
Zmieniają się w proch,
Pustkę słychać w głosie,
Słowa w sito uderzają jak groch.

W mojej głowie płynie życie,
Gdy gwiazdy świecą na niebie.
O nagrodzie myślę skrycie.
Nie dla mnie... Dla Ciebie.

Pocałunki parują jak woda z czajnika,
Uciekają ode mnie -- nieszczęśnika.
Oddech już nie przenika,
A me spojrzenie w stawie zanika.

Na piaskach niesionych przez morze,
Klękam, modlę się Boże.
I co mi to da? Co przyniesie?
Tułaczkę po lesie...

W lesie wilki czyhają na życie,
Złapią i rozszarpią człowieka,
Tego chcę, na to czekam skrycie,
Aby już nie otworzyła się moja powieka.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=17 http://sternadel.pl/wiersze/?id=16 Sun, 11 Aug 2002 16:14:43 +0200 Z ciemności wyłania się płomień łzy.
Rozpacz ogarnia noc... i dzień,
Marzenia odchodzą daleko... w cień.

Wszędzie pustka, głód i... ból,
Wszyscy tacy mali...
Głowa beztrosko leży na chłodnej stali,
Czekając na dźwięk... metalowych kół.

U wrót czekają sępy, liczące łkanie,
Szydzą, śmieją się, widzą konanie.
Pociąg nadjeżdza... z daleka,
Uratuje... biednego człowieka...

Odgłos śmierci słychać już... blisko,
Wyjaśni się wszystko.
I polecę samotnie w przestworza
Uwalniać łzy w bezkresne morza.

Kiedy będę patrzył... na świat,
Widząc Ciebie w uśmiechu.
W mych oczach rozkwitnie kwiat
Z ostatniego oddechu...

Bezsens przepełnia duszę,
Ciągnąć nić, pleść warkocze,
Płakać wiecznie muszę,
Puki w ogień nie... wskoczę.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=16 http://sternadel.pl/wiersze/?id=15 Tue, 09 Jul 2002 23:36:09 +0200 Jeż z łez me oczy wyciera,
Delikatnie w me rzęsy pająk się wplata,
Już nigdy nie ujrzę tego świata.

Niesiony na skrzydłach, lekki jak pióro,
Samotny jak zawsze, schowany za chmurą.
Wokół mnie motyle pieśni śpiewają,
Ach! Tak piękne skrzydła mają...

Spokojny jak morze po burzy,
Wdycham beztrosko zapach dzikiej róży.
Zmęczony, malutki, przeźroczysty jak krzyształ,
Takim na zawsze pozostać bym chciał.

Zlatują gwiazdy z nieboskłonu...
Czy tam też smutek, że uciekają?
Szumi wiatr, słyszę bicie dzwonów...
Wołam, krzyczę, lecz uwagi nie zwracają.

Smutno, że tak sam sobie umieram,
Że samemu do celu docieram.
Cieszę się, że będę mógł na Ciebie wiecznie patrzeć,
Ślady po łzach mych na zawsze zatrzeć.

Kto może mi opowiedzieć jak róże rosną,
Gdy już nie będzie mnie?
Kto powie, jak pięknie jest wiosną,
Gdy już nie ujrzy mnie?

Nie boję się, duch czasu mnie wyzwoli,
Tylko z rozstania serce mnie boli.
Kocham Cię, zawsze, puki żyć będę,
Kochać, dopuki nie uschnę, nie zwiędnę.

---

Komentarze (1)
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników witryny Michała Sternadela. Witryna Michała Sternadela nie ponosi odpowiedzialności za treść tych opinii.

• #1
  Autor: mm-mw
  Treść: Wejdź na stronę ... i poznaj datę śmierci
  Dodano: 2012-04-30 19:53:45

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=15 http://sternadel.pl/wiersze/?id=14 Sun, 23 Jun 2002 22:21:49 +0200 Ognistym promieniem złocistego słońca
Na niebie, w noc gwieździstą.
I tak zawsze, bez końca.
Szumi las jak morze wzburzone,
W tej ciszy ducha kiedyś wyzionę.

Cisza zaklęta w kamień otchłani,
Tylko szelest łąk zielonych zdaje się grać,
Nic nie jest w stanie już nikogo zranić,
Gdy tak pięknie w pełni można spać.
Rechot żab dobiega z daleka,
Uspokaja każdego człowieka.

Noc cicha, podobna do pustki,
W której jednak wszystko czego trzeba,
Latają w otchłani dziewczęce chustki,
Noc -- czarna odsłona nieba.
Tajemnicza jak miłość, oczywista jak śmiech,
Czysta jak anioł, ciemna jak grzech.

Na jedwabnym płótnie gwiazd pełno,
Każda to spełnione życzenie.
Kwiaty nigdy nie zwiędną,
Gdy spełni się twoje marzenie.
I każda kropeczka to ziarenko miłości,
Noc to spichrz dla całej ludzkości.

Niezapomnianie wiatr w nocy porusza drzewami,
Jak lodowy podmuch długimi włosami
Odsłania twarz z cudnymi oczami,
Pięknymi, wiśniowymi ustami.
A w tych przepięknych oczach
Otchłań tkwi urocza.

Taka jest noc -- zmysłowa, wyrazista,
Taka jesteś Ty -- piękna, doskonała,
Jak szklanica przejrzysta.
Czy wciąż będziesz kochała
Mnie -- małego, potulnego mich...?
Czy noc nie stanie się spróchniała?

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=14 http://sternadel.pl/wiersze/?id=13 Tue, 18 Jun 2002 18:33:12 +0200 Ślepi w nocy, nieczuli na nic,
Zakochani, pokonani przez przeznaczenie,
Kończyć żywot, krew gorzką pić,
Do mogilnego lasu
Iść.

Widać wszędzie śmierć, cierpienie,
Wolność odpływa w dal,
Głusi w muzyce wsłuchują się nut,
Szukając uczucia, słuchu swojego,
Wielka miłość -- niezapomniane wrażenie,
Ciepło przenikające każdy cal,
Tęskni pokonany, samotny but,
Nigdy nie przekroczy do szczęścia wrót.

Niemowa najpiękniejsze wiersze wymawia,
Gdy ślepiec szuka wciąż zagubionej rzeczy,
Katusze czuje, powoli się wykrwawia.
Szczęśliwy całe swe szczęście przeczy,
Kiedy tylko widzi postać ze strzałą.
W serce jak w kowadło bezsilni walą.

Wącha smutku zapach, cierni krzew,
Dotyka oziębły liści bzu,
Opuszcza posiwiałą brew,
Czekając na śmierć, odrobinę snu,
Traci nadzieję cierpiący przez tyle nieszczęść,
Opuszcza zaciśniętą na dół pięść.

Nie walczy jak mrówka z wrogiem,
Nie widzi nic ślepy, prócz ciemności
Wykrzesanej piekielnym rogiem.
Uczucie ginie w nicości
Jak my, w kochaniu, w byciu,
Ślepi w nocy, nieszczęśliwi w życiu.

Nauczyciel nie naucza już,
Uczy się życia, które istnieje,
Które stało się przez tysiące wróżb
Nieszczęśliwe, każdy go wyśmieje.
Słaby silnym się staje,
Rozkwitają cierniów, śmierci gaje.

Poeta nie może wykrztusić słowa,
Muzyk nuty zapisać nie może,
I pyta każda głowa:
Gdzie jesteś Boże?
Cisza w muszli zaklęta,
Istota boska mało przejęta.

Świat rzeczy stanął na skraju,
Na koniec szykuje się dziecko,
Które przed chwilą w raju,
Do którego zamknęło się wieko.
Nigdy szczęścia żywy nie doświadczy,
Nigdy władzy nie dobędzie, kto władczy.

Żeglarz jeśli jeszcze żywy,
Wciąż na brzeg wyrzucany,
Jak bursztyny w przypływy,
On nigdy nie kochany,
Wiedzie żywot samotny,
Który w życiu był istotny.

Przyjaciel samotnym się staje,
Przez zrządzenie losu.
Serce się kraje,
Niemy szuka swego głosu.
Powie dlaczego taki żywot,
Czemu klucza nie ma do niebieskich wrot.

Ten kto łaknie nie dostanie miarki,
Nie dotrze do śmierci, otrzyma boleść,
I nieszczęsny na swoje barki
Położy trud innych, który zmuszony będzie nieść.
Cisza, smutek, cierpienie i kurz,
Zardzewiały jest człowiek jak stary nóż.

Kto ucieczki szuka nie znajdzie jej,
Nawet skacząc w ogień,
Odchodząc w cień,
Nie spotka się z Bogiem.
Czekają starcy na śmierć,
A śmierci ani ćwierć.

Taki człowiek -- kruchy, głuchy, ślepy i niemy,
Wizja umierania, śmierć, czy kochanie,
Chwiejny człowiek, pełny tremy.
Na płótnie życia wciąż odbywa się tkanie
Naszego czasu, straszliwego bytu,
Do dziś od drzeworytu.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=13 http://sternadel.pl/wiersze/?id=12 Sat, 15 Jun 2002 23:17:39 +0200 Każdy dźwięk odbierany uchem,
Przypomina o jednym, kochanym,
O tonie dobrze znanym.

Ciężko w umyśle, gdy myśleć o innym,
O czymś normalnym, o czymś dziwnym.
Cała głowa wypchana po kres,
Liczeniem cierpień, liczeniem łez.

Oczy patrzą samotne
Na sny beztroskie, na sny ulotne,
Usta mówią zaciekle,
Że życie wciąż w piekle.

Ręka splatająca się z trawą
Język delektujący się kawą,
W oczach widoczny strach,
A w głowie ostatni szach.

Zawieszone istnienie,
Czeka na ostatnie tchnienie.
Duszę bratnią,
Myśl ostatnią.

Ciężko wiedzieć, że nikt nie kocha,
Głośno gardło, ciało szlocha.
I czeka wciąż na inne nowości,
Spełnienie tej wielkiej miłości.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=12 http://sternadel.pl/wiersze/?id=11 Thu, 13 Jun 2002 14:55:35 +0200 W konsensus nie można wejść? Nawet we śnie...
Jak można cieszyć innych swoim byciem
Jeżeli nic nie cieszy mnie?
Jak można zapowiadać przybycie lepszych dni
Gdy w życiu tak mało miłych chwil?

Czy warto kochać, czekając w życiu
Czekając, żyjąc, chowając się w ukryciu?
Czy może wyjść na świat,
Ulecieć jak ptak
I zwiędnąć natychmiast? Jak kwiat...
Zegar chodzi wspak,
Postradał wiatr głowę,
Ludziom odjęło mowę...

Czy warto żyć, czekając na jedno?
Czekając na koniec, na finał
Staczając się z góry na dno,
Na twarzy smutna mina...
Pytanie nic nie wskóra,
A nad głową ciemna chmura.

Czy warto myśleć o tym świecie
Jak na dojrzałego przystało?
Czy warto widzieć więcej?
Co będzie, co jest, co się działo?
Czy może patrzeć jak dziecko na zabawkę?
Pojmować żale jak błahostkę, jak fraszkę?

Czy warto w ogóle myśleć o sobie?
Przecież i tak za niedługo w grobie.
Czy warto żyć i cieszyć się?
Możliwe -- beze mnie.
Czy życie nie ważniejsze od miłości,
Przyjaźni.
Czemu we mnie tyle bojaźni?

Jeśli życie takie miłe,
Czemu żyję wciąż na siłę?
Choć mam dość, choć już nie chcę,
Wciąż żyję, egzystencję kręcę.
Czemu wartości miłości, przyjaźni,
Trzymają mnie w tej kaźni?

Miłość, przyjaźń -- jedna malina,
Słodka, pożądana, nieosiągalna czynem,
Tylko oddechem, myślą, płaczem.
Czyż życie nie jak dziewczyna
Wprowadza w zakłopotanie, w niepewność raczej?
Wszystko rozwiązywać oddechem i winem...

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=11 http://sternadel.pl/wiersze/?id=10 Mon, 10 Jun 2002 21:58:20 +0200 Ta, przez którą "smutno mi boże..."
Nie wiem, dlaczego nie mogę znaleźć odpowiedzi na to pytanie:
"Czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie?"
Czekać bezsilnie na losu wypadki,
Na spojrzenie,
Słowo,
Na przypływ rozwiązań wartki.
Może wtedy znajdę ukojenie,
I będę pewny, że z tą osobą
Łączy mnie przyjaźń lub miłość, lub inne uczucie,
Że będę mógł powiedzieć jej wreszcie,
To co chcę, to co mogę,
I jak noga w starym bucie
Najpewniej się czuje,
Tak w to uwieżcie,
Ja odetnę tą nogę.
Tylko, żebym się dowiedział,
I o tym powiedział.
Jedno słowo:
Przyjaźń, czy kochanie?
Jeden uśmiech,
Jedna wiadomość,
A jaki szczęśliwy być mogę.
Czekam na mowę,
Z prawdą spotkanie...
Potęguje się złość,
Niepewne powiedzieć to grzech.
Nie wiem czy nawet prawdą pomogę?
I jedno zostaje w głowie pytanie:
Czy to jest miłość, czy to jest kochanie?

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=10 http://sternadel.pl/wiersze/?id=9 Thu, 06 Jun 2002 21:20:25 +0200 Myślę, że zaraz powrócę do rzeczywistości.
Z powiek ciężko sny szczęśliwe znikają,
Ze wschodem słońca marzenia umierają.
Narodziny prowadzą do zgonu,
I żałobnego bicia dzwonów.

Życie takie wieczne,
Choć kruche?
Czemu człowiek, który żyje,
Wciąż cierpi jeszcze?
Jak człowiek malutkim ruchem
Zabija muchę...
Tak proszę, Boże,
Może mnie tak nożem...

Nie wiem, czy coś mnie czeka,
Ale śmierć jest najlepsza dla takiego człowieka.
Takiego jak ja - dumnego jak paw,
Niepewnego jednej myśli,
Na którą odpowiedź się nie przyśni.
Czekając na uśmiech, docenienie,
Mam wrażenie,
Że nigdy nie nastąpi to co przykazane,
Że zawsze nadejdzie następny poranek.

I znów jak dzień przed dniem,
Odrzucę moje myśli w otchłań, w cień.
I czekać dalej na słowo pozostało,
Które nigdy jeszcze ciałem się nie stało.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=9 http://sternadel.pl/wiersze/?id=8 Wed, 15 May 2002 15:10:46 +0200 But how can the wall stand against the pressure of water,
If but half of its bricks are hard enough?
Unearthly tail is required
For a man of young age
To keep on loving and building endlessly,
As once -- carelessly,
As previously -- without limits.

Love is like walking along a lane, a narrow path
The two of us, forever together
To live, to laugh and to hurt each other
With longing, loving, with words and charm,
Laughing, breathing, grieving, being,
Suffer must those in love, punished
With their whole, long, damn life.

Yesterday -- recently I closed my eyes
Full of water that fixes my wall.
Blood from the heart runs down the bricks,
Painting a strange pattern.
Another brick in the place of heart
Appeared and cannot to be removed,
A sign of everlastling love,
Never can I break off with it.

It's hard to build future alone,
Without You.
To buy chocolate, coffee
Living without You.
Silently looking above,
How many stars in the sky
Remind the holes in my wall.
And I'm but to go on living feeding with water and bread,
Without You,
Without You...

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=8 http://sternadel.pl/wiersze/?id=7 Fri, 10 May 2002 22:58:45 +0200 Ale czyż mur może wytrzymać napór wody,
Jeśli tylko połowa cegieł jest mocna?
Nieziemskiego potrzeba trudu,
Aby człowiek młody
Kochał i budował nadal, bez końca,
Jak kiedyś -- beztrosko,
Jak dawniej -- bez granic.

Miłość to spacer dróżką, ścieżynką wąską
We dwoje, na zawsze razem
Żyć, cieszyć się i wzajemnie ranić:
Tęsknotą, miłością, słowami, czarem,
Śmiechem, oddechem, smutkiem, byciem.
Cierpieć, kochając trzeba za karę
Całym, długim, przeklętym życiem.

Wczoraj -- ostatnio zamknąłem oczy
Pełne wody, klejącej mój mur.
Krew z serca po cegłach broczy,
Układa się w niezrozumiały wzór.
Kolejna cegła na serca wysokości
Stanęła i nie chce się oderwać,
To znak nieskończonej miłości,
Nigdy nie mogę z nią zerwać.

Ciężko samemu przyszłość budować,
Bez Ciebie.
Czekoladę, kawę kupować,
Żyjąc bez Ciebie.
Patrząc w ciszy do góry,
Ile to gwiazd na niebie
Przypomina w mym murze dziury.
I żyć zostało dalej o wodzie i chlebie,
Bez Ciebie,
Bez Ciebie...

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=7 http://sternadel.pl/wiersze/?id=6 Mon, 06 May 2002 20:59:13 +0200 Choć już tyle przebyłem,
Na twarzy mej od łez smuga,
Uczucia, które niegdyś kryłem,
Wyszły na świat.
Dla mnie to szach.

Kiedyś swobodnie jak motyl
Latałem, czułem, smakowałem chwil.
Teraz wszystko odeszło w tył,
Ach uciąć rękę, gdybym tylko szczęśliwym był.

Kiedy widzę tego jednego,
Tego Twojego, tego wybranego,
Zastanawiam się czemu to nie ja,
I nic -- pustka, zero, krach.

Kiedy ciężko mi na duszy,
Zamykając oczy, powstrzymując deszcz,
Kiedy serce się powoli kruszy,
Przechodzi samotności zimny dreszcz.
Z powietrzem wdycham cierpienie,
Kochając Ciebie...
Czekając na Ciebie...

Z każdym ruchem powiek,
Zmęczonych od płaczu i pracy dla Ciebie,
Rzuca się na nie ten człowiek
-- szczęśliwy jak malutkie źrebię,
Spijający tysiące litrów namiętności soków.
Niosących wieczną radość,
Przemierzający tysiące małych kroków,
Powoli odkrywających Twoją nagość!

Dlaczego ten człowiek ma Ciebie?
Czy zasłużył, czy walczył o Ciebie?
Czy dobrze Ci razem z nim?
Kim on jest? No powiedz! Kim!?
Czy wszystkie swoje słowa przemienia w czyn?
Czy zawsze obiecując, trzyma się słowa?
Czym jest, dla Ciebie, ta łysa głowa?

Czy on zasłużył na Ciebie?
Moja Ty wybranko, mój Ty kochany Kwiecie!
Czym on zasłużył na Ciebie?
Czym zasłużył na Ciebie?

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=6 http://sternadel.pl/wiersze/?id=4 Fri, 26 Apr 2002 16:46:08 +0200 Te oczy, za którymi tak tęsknię?
Ciężko przypomnieć już rysy twarzy,
O której moje serce beztrosko marzy.

Ach gdzie podział się głos?
Gdzie? Wrzucony w płonący stos?
Trudno pomnieć chwile szczęścia
Od chwili Twojego odejścia.

Marzę teraz jedynie,
Żeby mojej kochanej dziewczynie
Powiedzieć jak bardzo ją kocham.

I marzę teraz o śnie,
Niczym dumny paw,
Żebyśmy razem wskoczyli w głęboki staw.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=4 http://sternadel.pl/wiersze/?id=2 Sat, 06 Apr 2002 23:07:56 +0200 Tęsknię za Tobą -- piękna kobieto,
Tęsknię za Tobą -- cudowny kwiecie,
Tęsknię za Tobą -- cały mój świecie.

Szukam wszędzie -- Twojego głosu,
Szukam wszędzie -- zapachu Twych włosów.
Szukam wszędzie -- szczęścia wiecznego,
Szukam wszędzie -- słowa cichego.

Kocham wciąż -- Ciebie do łez,
Kocham wciąż -- Twój głos jak bez,
Kocham wciąż -- być obok,
Kocham wciąż -- tęsknić za Tobą.

Cierpię tak -- bez Ciebie,
Cierpię tak -- błądząc po lesie,
Cierpię tak -- jak tęsknię za Tobą,
Cierpię tak -- gdy tylko pomyślę głową.

Szaleję znów -- jak burza,
Szaleję znów -- gdy widzę Twe odnóża,
Szaleję znów -- gdy Ciebie nie ma,
Szaleję znów -- gdy kochać trzeba.

I nie wiem -- czy dalej Cię kochać?
I nie wiem -- czy całe życie konać?
I nie wiem -- czemu wciąż cierpię?
I nie wiem -- nie wiem, nie wiem, nie wiem...

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=2 http://sternadel.pl/wiersze/?id=5 Thu, 28 Feb 2002 11:46:46 +0100 Nasyca radością
Lecz smutek przeczuwa
Związany z miłością.
W sercu gorąco jak w płomieniu palnika,
Pali się smutek i żal.
Gdy Promień Złocisty przenika,
Cierpienie odchodzi daleko, w srebrzystą dal.

Zimno, gdy nie ma niczego
Co mogłoby ucieszyć.
Nawet tchnienia ciepłego.
Wszystko uśmiech peszy.
Gdy na chwilę zamknąć oczy zmęczone
Ciepło zakwita na nowo.
I znowu cały płonę
I na me usta rzuca się słowo:

Kocham.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=5 http://sternadel.pl/wiersze/?id=3 Thu, 21 Feb 2002 11:48:05 +0100 When all is so complicated.
The better way is a dream,
About another life, about my dear!

It's hard to say something,
Something which has sense.
The better way is crying,
'No crying' -- you say.
Hmmmm...

It's hard to fix the problem,
When you have nothing,
Nothing to impress her.
Without smile, without luck.

The only true way is death,
I can only die,
Not smile, not cry...
Just... die!

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=3 http://sternadel.pl/wiersze/?id=1 Sun, 17 Feb 2002 17:22:47 +0100 Myśląc, o życiu, miłości i kochanej osobie.
Wspominam: dzieciństwo, marność, udrękę, porażkę,
I teraz dopiero pojmuję to jako niekończącą się fraszkę.
Samotny jak kolec róży,
Zostawiony na pastwę sztormu i burzy.
Zapomniany przez wszystkich, przez otaczający mnie świat,
Suchy, zdeptany jak kwiat.
Czuję i wreszcie rozumiem, dlaczego samotny jestem
-- sam chciałem... Cieszę się jeszcze,
Że chociaż sam, to pogodzony z losem,
Walczę z zadartym do góry nosem.

---

]]> http://sternadel.pl/wiersze/?id=1